Kalpana!....Marathi Kavita Sangrah by Avadhoot Kulkarni

पाच मित्र

2011-04-18T09:51:00.001+05:30

पाच मित्र आम्ही

भिड्यांचा बंड्या, काळ्यांचा जितू

आपट्यांचा सोम्या नि जोश्यांचा अत्तू

पाच मित्र आम्ही

एकत्रच खेळलो, पडलो, वाढलो

एकाच शाळेत, एकाच वर्गात शिकलो

पाच मित्र आम्ही

मागे-पुढेच मुंजी झाल्या, शिक्षणही झाले

नोकरी मागे धावत सरले ऋतू कोरडे ओले

पाच मित्र आम्ही

लग्न झाली, पोर झाली, ओढला संसार गाडा

बांधली सोसायटी पाडून जुना चौसोपी वाडा

पाच मित्र आम्ही

मुल पंखात बळ घेऊन, गेली भुर्र उडून

म्हातारं मन मात्र बसल जुन्या गल्लीत दडून

पाच मित्र आम्ही

जुन्या पारावरच्या गप्पा, आता हास्य क्लब झाला

आणि घोळक्यातला एकेक निरोप देऊन निघाला

पाच मित्र आम्ही

मागल्या वर्षी बंड्या गेला, सहा महिन्यांपूर्वी अत्तू

मागल्या महिन्यात सोम्या, नि काल रात्री जितू

पाच मित्र आम्ही

संपत आली एक पिढी, नाही काही उरले

शरीर जरी उभे, मन कधीच सरपणावर चढले

आता फक्त झुरणे, पाहत मृत्यूची वाट

आजच संपेल सगळ? कि असेल उद्याची पहाट

सगळ आयुष्य सारखंच जगलो, ह्यातच कसा बदल होईल?

आज ना उद्या, उद्या न परवा, संपून सगळंच जाईल

मागे-पुढेच जन्मलो, मागे-पुढेच मरू

सारखंच आयुष्य जगलो, आताही सारखेच ठरू

पाच मित्र आम्ही

जर ही कविता कुणाला पाठवायची असेल तर कृपया सोबत ह्या ब्लॉगची लिंक

http://mazikalpana.blogspot.com/ सुद्धा पाठवावी ही विनंती.

जगणेच कळले नाही

2011-04-13T21:31:00.000+05:30

इतकी वर्षे जगलो तरी, जगणेच कळले नाही

पाहिले अवधूत बैरागी विरक्त अभोगी, सर्व वाटले ढोंगी

कधी भासले संधीसाधू, कधी मानसिक रोगी

कर्तव्य खरे की खरी विरक्ती , कोड़े सुटले नाही

मन:शांतीचा मार्ग हाच का? कधीच कळले नाही

यशोन्माद कीर्ती मज रुचली, अफाट पैसा ध्येय

मलाच नाही तरी वाटली, भूमिका माझी न्याय

अजून यश, अजून कीर्ती, हव्यासाला भरती

अश्वमेधाच्या यज्ञामध्ये, अगणित सुखांची आहुती

कर्तव्य खरे की खरी विरक्ती , कोड़े सुटले नाही

कर्त्तव्याचा मार्ग हाच का? कधीच कळले नाही

मी न डावा, मी न उजवा, धरली दोन्ही टोके

क्षणाक्षणाला द्वंद्व मनाचे, हिंदोळ्यावर झोके

कर्तव्य खरे की खरी विरक्ती , कोड़े सुटले नाही

मी इथला? मी तिथला? कुठला? मलाच कळले नाही

विराक्तीने समाधानी झालो, कर्माने अभिलाषी

त्यागाने मी झालो साधू , भोगाने पाप दोषी

मी सत्व, रज की तम प्रवृती? की वृत्तीच उरली नाही?

इतकी वर्षे जगलो तरी, जगणेच कळले नाही

जर ही कविता कुणाला पाठवायची असेल तर कृपया सोबत ह्या ब्लॉगची लिंक

http://mazikalpana.blogspot.com/ सुद्धा पाठवावी ही विनंती.

एकटेच सगळे

2011-03-27T13:31:00.002+05:30

सारखेच सगळे, तरी सगळे वेगळे

सगळे जरी एकच तरीही, एकटेच सगळे

फुले फुले गुंफुनी, पुरी माळ जाहली

सौंदर्याची सुवासाची ईश चरणी वाहिली

माळ जरी एकच तरी, फुल फुल वेगळे

सगळे जरी एकच तरीही, एकटेच सगळे

जन्मलो एकटेच पण, लगेच जुळली नाती

काही तुटल्या, काही जमल्या, फुलल्या रेशीम-गाठी

घट्ट गाठ कितीही, तरी धागे वेगळे

सगळे जरी एकच तरीही, एकटेच सगळे

'मी' स्वतःच जन्मा आलो, अन जगलो आयुष्य माझे

जगताचा आनंद घेतला, वेळी वाहिले ओझे

पण मृत्यू पुढती येता, संपले अस्तित्व वेगळे

सगळे ही एकच, अन एकच सगळे

जर ही कविता कुणाला पाठवायची असेल तर कृपया सोबत ह्या ब्लॉगची लिंक

http://mazikalpana.blogspot.com/ सुद्धा पाठवावी ही विनंती.

प्रीत नवी

2010-12-24T11:40:00.000+05:30

आला आला वारा आला

आला आला वारा, मन ढवळून गेला
गुपित सारे माझे तुला कळवून गेला
आला आला वारा आला

फुलांचीही लाडे लाडे कुजबुज झाली
गालावर त्यांच्याही फुलली कळी
भिजवले चिंब जश्या कोसळल्या धारा
गार गार मन झाले, वैशाखात गारा

आला आला वारा आला

ढगाळलेल्या आभाळात कडाडते वीज
ओरडते तुला, जा त्याच्यासवे भीज
भेटते नजर, जाते जगच वाहून
जुना अनुभव नवा वाटतो फिरून

आला आला वारा आला

स्वच्छ झाले ढग, गेले मळभ धुऊन
नव प्रीत जुळे तुला परत पाहून
तीच तू, मी ही, तरी सर्व काही नवे
पावसाचे थेंब जोडी मनांचे हे दुवे

जर ही कविता कुणाला पाठवायची असेल तर कृपया सोबत ह्या ब्लॉगची लिंकhttp://mazikalpana.blogspot.com/ सुद्धा पाठवावी ही विनंती.

सूर

2010-12-24T11:01:00.000+05:30

मी छेडले सुरांना, एकांती या क्षणाला
अन स्रवू लागली ही, नशीली सुरा सुरांची

नकले मला स्वतःला, कधी अर्थ शोधताही
जाणवे परमात्म सत्य, आनंद भोगताही
कधी ओढ़ भावनांची, कधी त्या पुढे ही काही
कधी उमटे ठसा क्षणाचा, कधी उमटत काही नाही

परी सूर कोरडे हे, वाही धुरा श्रावणाची

जनकही मी, मीच जननी, पण माझी न मालकीही
मी उत्पन्न त्यास करतो, पण कर्तृत्व माझे नाही
हे शब्दांच्या पलीकडले, अन सुरांच्या पुढेही
म्हणावे तर स्वत्व जपले, म्हणले तर फाडलेही

अवस्थाच ही अगदी भिन्न, मुग्ध स्वानंद ध्यानाची

रस्सीखेच!

2010-07-27T10:24:00.002+05:30

रस्सीखेच... सारखी रस्सीखेच

रस्सीखेच... नुसती रस्सीखेच

कधी माग, कधी पुढ, कढी उरी धडधड.. रस्सीखेच

कधी आठवे कोजागरीचा, पूर्ण मुखचंद्रमा

कधी कोर प्रतिपदेची, गालावर लालिमा

असे वाटते थेट भिडावे, मनातले सांगावे

आणि आयुष्याच्या प्रश्नावरती, उत्तर तिला मागावे

मग होकार की नकार, की फक्त प्रश्नार्थक हुंकार

रस्सीखेच...फक्त रस्सीखेच!

अंदाज घेण्यासाठी केले गुलाब किती बोडके

तरीही किनारा दूरच अजुनी, प्रवाहात होडके

[परीक्षेची भीती कुणाला? कोण तिला घाबरतो?

पण निकालाच्या कल्पनेनेच जीव घाबरा होतो.... ]

हिंमत करतो एकदा आणि विचारतो सरळ जाऊन

हिरवं करशील आयुष्य माझं, पहीला पाऊस होऊन?

पावसासारखीच तीही खट्याळ, जीव आधांतरी टांगते

म्हणते...आषाढ तरी येऊ दे, मग तुला सांगते

आज, उद्या, परवा...

सिग्नल लाल की हिरवा

रस्सीखेच...... मनाची रस्सीखेच!

आषाढात पाऊस आला, वर्षाही झाली प्रेमाची

रुसवे फुगवे आणि प्रेमाच्या, रंगबिरंगी सरींची

खोट रुसणं, मग मिश्किल हसणं, त्याचा योग्य साधून मेळ

तीन माझ्याशी चालू केला, ऊन पावसाचा श्रावण खेळ

खेळ खोटा की खरा... की स्वप्नांचा झरा

रस्सीखेच... चालूच रस्सीखेच!

नसलीस जर तू जवळी

2010-07-27T09:59:00.004+05:30

नसलीस जर तू जवळी, बंद कवाडे सगळी

असता जवळी, पडतील सगळी, बंद कवाडे उघडी

प्रश्न हजार भोवती, प्रत्येकी हजार उत्तरे

हजार वाटा, हजार फाटे, कोडे भलतेच पडे

नसलीस जर तू जवळी, भांभावून जाईन पुरता

असता जवळी, सुटतील सगळी, कोडी बघता बघता

बांधले मजला कोणी, केले बंद कोनाडी

जंजीर पायामध्ये आणि हातामध्ये बेडी

नसलीस जर तू जवळी, मी असहाय हतबल उरतो

असता जवळी बंधनातही मुक्तपणे वावरतो

खजिना कुठे दडलेला. मोह मनाला येतो

मोहामागे पळता पळता, जीव घाबरा होतो

नसलीस जर तू जवळी, मी ही न उरतो माझा

असता जवळी, उणीव कसली? मी जगताचा राजा

आयुष्याचे गणित मांडता, चुकती सगळे ताळे

तरीही न जुळती समीकरणे, कितीही करुनी उजाळे

नसलीस जर तू जवळी, काही सुचत नाही हल्ली

आयुष्य मोठे ताळे आणि तू माझी किल्ली

© Copyrights Reserved Avadhoot Kulkarni

जर ही कविता कुणाला पाठवायची असेल तर कृपया सोबत ह्या ब्लॉगची लिंकhttp://mazikalpana.blogspot.com/ सुद्धा पाठवावी ही विनंती.

मी आणि तू

2010-05-18T08:54:00.000+05:30

तू नसलीस सोबत तरी, कसलीच नाही उणीव

तरीही हृदयी बोचणारी, अपूर्णतेची जाणीव

मी अग्नी पिसाटलेला, मी खळखळणारी धारा

तू ज्योत बनूनी धरले, तू दिला मला किनारा

मी वारा बेफाट बेधुंद, तू केला त्याचा श्वास

मी स्वप्न अकल्पित उद्याचे, तू केला त्याचा ध्यास

मी मुक्त धडधड हृदयाची, तू केले त्यांचे स्पंदन

मी वणवा भावनांचा, तू दिलेस त्याला बंधन

मी श्रेय कशाचे घेऊ? मी न कर्ता न करविता

मी शब्दांची उधळण करतो, तू करते त्याची कविता

जर ही कविता कुणाला पाठवायची असेल तर कृपया सोबत ह्या ब्लॉगची लिंक http://mazikalpana.blogspot.com/ सुद्धा पाठवावी ही विनंती.

मैत्री ढगाशी

2010-04-23T08:21:00.001+05:30

पावसाची धार धरून
वाटत वर वर जावं चढून
ढगावरती लोळत लोळत
जगभर यावं फिरून

छान छान गप्पा मारून
जमवावी त्याच्याशी गट्टी
मग सांगावं कुठे दांडी मारून
कुठे शाळेला द्यायची सुट्टी

बहुतेक ढगालाही
हिरवा भागच आवडतो
म्हणूनच कदाचित तो
तिथे तिथेच बागडतो

सांगीन त्याला सहज एकदा
कोरड्या गावी जाऊन बघ
किती खूश होतील सगळे
डोक्यावरती पाहून ढग

मरगळ सगळी जाईल उडून
जेव्हा सोसाट्याचा वारा सुटेल
वाळवंटाच्या रेतीलाही
पावसामुळे पालवी फुटेल

मग सगळंच हिरवं गार
नंदनवन होऊन जाईल
धरती पण मग येऊन खुशीत
कौतुकानं कुशीत घेईल

जर ही कविता कुणाला पाठवायची असेल तर कृपया सोबत ह्या ब्लॉगची लिंक http://mazikalpana.blogspot.com/ सुद्धा पाठवावी ही विनंती.

I QUIT!

2010-03-05T11:21:00.004+05:30

One fine day
Everything was fine
Suddenly something happened
And nothing was fine

Was there any indications?
There must be few
But I noticed none
None I knew

To miss such thing
Was I so busy?
In my own life
Got so cozy?

I knew him very well
The reason can’t be small
He had habit to
Stand always tall

He must have felt
Life like a shit
Otherwise there is no way
He would have said
“I QUIT!”

If you want to send this poem to anyone, Kindly share it with a link to this blog http://mazikalpana.blogspot.com/ as well.

शब्दसम्राट!

2010-02-18T08:11:00.001+05:30

शब्दसम्राट! असा हा थाट,

म्हणे मी कवी

उघडतो मनाची दारे, वाचतो सारे,

जे दडले उरी

शब्दांशी खेळतो असे, सवंगडी जसे,

बालपणीचे

अशक्यास शक्यही करतो, भाग्य बदलतो,

रणीचे

कथन मी करतो कथा, मांडतो व्यथा,

प्रेमात मनाच्या

कधी अंधाराचा खेळ, उरी घालमेल,

कुणाच्या

शब्दात मांडतो स्वप्ने, घडलेली न-घडलेली

अन क्षणात उमलवतो ओठांची कळी

अळी-मीळी घट्ट मिटलेली

पण येते जेव्हा वेळ, व्यक्त करण्याची प्रेम

तुजवरचे माझे

बोचतात हृदयी काटे, मनावर दाटे

भावनांचे ओझे

मी खानात होतो दीन, शब्दांवीन

चाचपडतो

घाबरतो मी, लड़खडतो

आणि तुझ्या मिठीत येऊन दडतो

जर ही कविता कुणाला पाठवायची असेल तर कृपया सोबत ह्या ब्लॉगची लिंक http://mazikalpana.blogspot.com/ सुद्धा पाठवावी ही विनंती.

Thank you डॉक्टर!

2010-02-13T15:03:00.002+05:30

एक कर्ण कर्क:श्य किंकाळी, कानाचे पडदे फाड़त

सरळ मेंदूत घुसली

आणि मी हरवली शुद्ध, जसा तपस्वी बुद्ध

नीरव शांततेत झोपलेला

तशी आवाजाची ओळख नाही मला

ठार बहिरा म्हणुनच जगलो,

म्हणतात तसाच होतो उपजलो

मग शिकलो,

शब्दांपलिकडे वाचायला

चहरे, भावना, विचारही, डोळ्यांनीच मोजायला

तशी आवाजाची उणीव नाही भासली

पण बहिरेपणाची जाणीव मात्र बोचली

कदाचीत डोक्टरांनी शपथ पूर्ण केली

आणि घडवून आणली माझी आवाजाशी भेट पहीली

बहुतेक तीच, कर्ण कर्क:श्य किंकाळी

परत एक गोंधळ चिवचिव चावचाव

डोळ्यात मुंग्यांच वारुळ की, मध माश्यांचा पोळ

त्यावर एक मोठा डोक्टरांचा आवाज

" अभिनन्दन! तुम्ही ऐकू शकता आता."

मी सहनशक्तीला ताण देता देता

चेहेर्यावर हसू आणत म्हणालो

"Thank you डॉक्टर!"

आणि मनात .. "हेच पटवून द्यायला की,

मी बहिराच जास्त सुखी होतो?"

© Copyrights Reserved Avadhoot Kulkarni

जर ही कविता कुणाला पाठवायची असेल तर कृपया सोबत ह्या ब्लॉगची लिंक http://mazikalpana.blogspot.com/ सुद्धा पाठवावी ही विनंती.

नैवेद्य

2010-01-23T10:07:00.001+05:30

भटांपुढे नैवेद्य ठेवावा लागला,

तुझ्याही दर्शनासाठी वशिला लावावा लागला

वजन जास्त ज्याच्या हाती, तोच तुला पाही

पाप असो माथ्यावर, वा असो पुण्याई

नाइलाज! पंक्तीभेद करावा लागला

म्हणे दीन कैवारी तू, स्वामी सर्वांचा

तरी कसा मार्ग सोपा वी. आय. पी. जनांचा

मी विशेष कुणीतरी, अभिमान बाळगावा लागला

आणि कुणाच्या तोंडावर झाली, बंद तुझी दारे

उद्या परत रांग, आजचे परिश्रम व्यर्थ सारे

का हा खटाटोप? हिशेब मांडावा लागला

म्हणे असशी तू झोपला, बंद दारामागे

दर्शनार्थी उघड्यावरती रात्रभर जागे

होईल पहाट यावर विश्वास ठेवावा लागला

© Copyrights Reserved Avadhoot Kulkarni

जर ही कविता कुणाला पाठवायची असेल तर कृपया सोबत ह्या ब्लॉगची लिंक http://mazikalpana.blogspot.com/ सुद्धा पाठवावी ही विनंती.

निःश्वास

2010-01-20T08:33:00.002+05:30

कृष्णविवरासम कृष्ण अभाळी
दोन काजवे मिणमिणणारे
तेवढ्यानेच कसे आश्वस्त
घनदाट वनात वाट चुकणारे

पावला पावला वरती पेरली
                       संकटांची अगणित स्फोटके
भयानकता सूचीत करती
                       मृत्यूची असंख्य द्योतके
कधी विझतील कुणास ठाऊक
                      श्वास त्यांचे पेटणारे

एक काजवा मन-बुद्धीचा
                      आणि दुसरा विश्वासाचा
एक जरी मालवला तरी
                      विचार संपेल निःश्वासाचा
अशा वनातूनी कसे तरतील
                       क्षणाक्षणाला धीर सुटणारे?

© Copyrights Reserved Avadhoot Kulkarni

जर ही कविता कुणाला पाठवायची असेल तर कृपया सोबत ह्या ब्लॉगची लिंक http://mazikalpana.blogspot.com/ सुद्धा पाठवावी ही विनंती.

दोरी

2010-01-14T15:18:00.001+05:30

एकदा वाटेत मदाऱ्याच माकड भेटलं मला

झुलत होत फांदीवरती हातांचा करून झुला

गळ्यात होती दोरी, फांदीला बांधलेली
आणि डोळ्यात अव्यक्त व्यथा, स्पष्ट मांडलेली

मला म्हणाला, बोला साहेब! कसे आहात? चाललंय कसे?
आमचे काय, पारतंत्र्यात उलटेच सदा नशिबाचे फासे

मदाऱ्याच्या तालावरती नाच-नाच नाचतो
जिथे म्हणेल, जश्या म्हणेल तश्या कोल्यांटया मारतो

मनासारखे वागणे आताशा, विसरूनही गेलो
पळण्याच्या संधी आल्या, पण ऐनवेळी भ्यायलो

अजून पारतंत्र्याची सवय पूर्णही नाही मुरली
जबाबदारीवर स्वातंत्र्य झेलण्याची हिंमतही नाही उरली

माझी अशीच रडगाणी साहेब, तुम्ही कशाला रडता
तुमचं बोला, पोट्यापाण्याच तुम्ही काय करता?

मी म्हणालो, एक मोठ्या कंपनीत, करतो मी नोकरी
माकड्याच्या ओठी कुत्सित हास्य, ते पाहत बसले दोरी

© Copyrights Reserved Avadhoot Kulkarni

जर ही कविता कुणाला पाठवायची असेल तर कृपया सोबत ह्या ब्लॉगची लिंक http://mazikalpana.blogspot.com/ सुद्धा पाठवावी ही विनंती.

गरज आहे का?

2010-01-11T20:36:00.001+05:30

मी August २००८ मध्ये साताऱ्यात गेलो असताना तेथील प्रसिद्ध किल्ल्यावर "अजिंक्यतारा" अशी पाटी वाचली. त्यावर कविता रचण्याचा हा प्रयत्न.

तरीही गरज आहे का सांगायची माझे नाव?

उभा आहे मी इथे कित्येक सहत्र शके
झेलीत ग्रीष्मज्वर अन पावसाळी धुके
घेतलाय इथल्या प्रत्येक हृदयाचा ठाव
तरीही गरज आहे का सांगायची माझे नाव?

घेतलंय मिठीत संपूर्ण सातारा शहर
आणि पाहत आलोय इथल्या प्रत्येक वसंताचा बहर
सगळेच बोलतात माझ्याशी आयुष्याची धूप-छाव
तरीही गरज आहे का सांगायची माझे नाव?

चार भिंती, यवतेश्वर आणि कास रोड
फिरून फिरून पायाला आले असतील फोड
इथे आणून मैत्रिणी वर मारला असेल भाव
तरीही गरज आहे का सांगायची माझे नाव?

आज जे म्हातारे इथे संध्याकाळी फिरले
लहानपणी तेही माझ्या अंगा खांद्यावर खेळले
इतकं जिव्हाळ्याच नात, मग बस का राव
तरीही गरज आहे का सांगायची माझे नाव?

परवा आला कोणीतरी, अन लावून गेला पाटी
एकच गोष्ट कळली नाही, ती आहे कुणासाठी?
माझ्या नावाची पाटी लावून कुणी स्वतःचा प्रचार केला
आणि परत एकदा जनतेचा पैसा, वाया गेला...

© Copyrights Reserved Avadhoot Kulkarni

जर ही कविता कुणाला पाठवायची असेल तर कृपया सोबत ह्या ब्लॉगची लिंक http://mazikalpana.blogspot.com/ सुद्धा पाठवावी ही विनंती.

Dreams

2010-01-09T08:51:00.002+05:30

It’s true or fake
But I don’t want to awake
From this melodious dream

It’s good or not
But I don’t want to clot
My emotions flowing through my veins

It’s right or wrong
But I want to sing the song
To tell my story to the world

She’s mine or not
But I still want her thought
To conquer my brain and heart

It’s big or small
But I want to break the wall
Of uncertainty, between her and me

Its day or night
But I want to ignite
My every pulse with her thoughts

It’s shallow or deep
But I desperately need to sleep
To meet her in my dreams.

काव्य असेच बनत नाही,

2010-01-03T11:30:00.003+05:30

काव्य असेच बनत नाही, ते नीट रचावे लागते
हृदयाच्या कणाकणात प्रेम असावे लागते

काव्य असेच बनत नाही, ते मूर्त व्हावे लागत
नयनातल्या प्रतिमेचे वर्णन उत्स्फूर्त यावे लागते

काव्य असेच बनत नाही, त्याला उंची असावी लागते
शब्दाशब्दाला अर्थाची कुंची असावी लागते

काव्य असेच बनत नाही, त्यात भाव असावा लागतो
प्रत्येक ओळीत हृदयाचा घाव असावा लागतो

काव्य असेच बनत नाही, त्यात बोध असावा लागतो
अंधारातून उजेडाचा शोध असावा लागतो

काव्य असेच बनत नाही, त्याची आवड असावी लागते
त्यालाही मग श्रोत्यांची निवड बनावी लागते

-- अश्विन

© Copyrights Reserved Avadhoot Kulkarni

जर ही कविता कुणाला पाठवायची असेल तर कृपया सोबत ह्या ब्लॉगची लिंक http://mazikalpana.blogspot.com/ सुद्धा पाठवावी ही विनंती.

श्रावण

2009-12-29T08:39:00.001+05:30

प्रातःकाळी हरिततृणावर दवबिंदूंचे थेंब नाचती
उन्हाच्या मग लपाछपीमध्ये मोत्यासम ते हळूच चमकती

श्रावणाच्या आगमनाने दगडांनाही पाझर फुटतो
अश्वमेधासम पवन अश्वही वेगाने मग सुसाट सुटतो

शूर वीर ते अडवे पर्वत, मेघांची मग वाट रोखती
तरी मेघ ते माहेरवाशी वर्षाराणीची पाठ राखती

वसुंधरा जेव्हा नटते नेसून, हिरवळीचे हिरवे पातळ
स्थानभ्रष्ट मग तिथेच होती उच्चपदस्थ काळे कातळ

आला आला श्रावण आला, मयूर त्यांचा पिसारा फुलवती
चातकही तेव्हा थेंब झेलूनी, पोटभर मग श्रावण पिती

-- अश्विन

© Copyrights Reserved Avadhoot Kulkarni

जर ही कविता कुणाला पाठवायची असेल तर कृपया सोबत ह्या ब्लॉगची लिंक http://mazikalpana.blogspot.com/ सुद्धा पाठवावी ही विनंती.

स्पर्धा

2009-12-21T20:05:00.002+05:30

तुझ्यात आणि जगात मला,

रोज एक अप्रत्यक्ष स्पर्धा भासते

मला जिंकण्यासाठी

एकीकडे जग साम, दाम, दंड, भेद

सर्वकाही वापरून नवं-नवीन डाव रचत.

कधी समजावत,

कधी धमकावत,

कधी प्रलोभन दाखवत

तर कधी मनात संशयकल्लोळ माजवत

दिवसभर या सगळ्याचा सामना करून, थकून

रात्रीच्या चांदण्यात मी तुझ्याकडे बघतो,

तू फक्त मंद हसतेस,

आणि मी तुझाच होऊन राहतो

-- अश्विन

© Copyrights Reserved Avadhoot Kulkarni

जर ही कविता कुणाला पाठवायची असेल तर कृपया सोबत ह्या ब्लॉगची लिंक http://mazikalpana.blogspot.com/ सुद्धा पाठवावी ही विनंती.

We will meet

2009-12-19T19:04:00.006+05:30

Lonely days, lonely night

Endless sky and I am the only kite,

I miss my soul on every breath

And hope one day we will meet

Trapped on an island, with nothing around

Just the roaring vast oceans surround

Still trying to hear, the sound of your feet

With a hope one day we will meet

I hope I could have some words

With the blowing wind, these flying birds

Wish I could be part of their fleet

And just hope one day we will meet

When showers of rain hits the ground

And lightning bolt make dreadful sound

I get really wet, while stretching arms wide

In next rain, you’ll be at my side.

-- अश्विन

© Copyrights Reserved Avadhoot Kulkarni.

If you want to send this poem to anyone, Kindly share it with a link to this blog http://mazikalpana.blogspot.com/ as well.

सत्य

2009-12-17T21:23:00.001+05:30

अंधारच शेवटी सत्य असतो

ज्योत कळते, प्रकाश देते

वेड्या पतंगांना जाळून विझून जाते

सूर्य येतो, तोरा मिरवतो

दिवसभर लढून, थकून, निघून जातो

मग ब्रह्मांडाचा कण अन कण व्यापून,

तमरच उरतो, कारण

अंधारच शेवटी सत्य असतो

प्रकाशालाच भीती असते

स्रोत हरवण्याची, वादळात सापडण्याची

काळोखाच्या साम्राज्यात अस्तित्व हरविण्याची

प्रकाशालाच छंद असतो

असलेलं दाखवण्याचा, मृगजळ भासविण्याचा

सावलीचा पर्याय देऊन, उन्हात तापविण्याचा

ना मदतीचा, ना फसविण्याचा

काळोख कोणताच नियम पाळत नसतो, कारण

अंधारच शेवटी सत्य असतो

© Copyrights Reserved Avadhoot Kulkarni

जर ही कविता कुणाला पाठवायची असेल तर कृपया सोबत ह्या ब्लॉगची लिंक http://mazikalpana.blogspot.com/ सुद्धा पाठवावी ही विनंती.

आभाळमाया

2009-12-08T20:58:00.001+05:30

वात्सल्याच्या धरतीवर मम जीवन बीज रुजाया
तूच दिली माती आणि तूच आभाळमाया

झेललास पावसाळा जपीत मज उदरी
अंकुरला जीव माझा, तुझ्याच पवित्र पदरी

झेलीत मग उन्हाळे दिलीस मातृत्व छाया
दिली संस्कार माती हा देह आकाराया

त्या दिव्य प्रेमाचे घातलेस खतपाणी
झेलताना वादळे मज आकार दिला कोणी?

तूच दाविला सूर्य, तूच दाविले ऋतू
तूच जगविले मला वाढविलेस तू

हसेन आभाळाला वृद्धिंगत होईन असा
तरी ममतेच्या मृद्गंधा विसरेन मी कसा?

जर ही कविता कुणाला पाठवायची असेल तर कृपया सोबत ह्या ब्लॉगची लिंक http://mazikalpana.blogspot.com/ सुद्धा पाठवावी ही विनंती.

सच्चाई

2009-12-07T20:33:00.001+05:30

हमने कुछ कहा उनसे, और वो कहेते हैं कहा नहीं

शायद वो सुन ना पाए हमें, या मेरे मुहमें जुबाँ नहीं

ये बात यहाँ तक आ पहुंची के दोनों सच नहीं हो सकते

तेरीभी जय मेरीभी जय कहेके हम चुप नहीं रहे सकते

पर फैसलाभी तो हो कैसे, कोई सबूत नहीं कोई गवाह नहीं

जिसकी जुबाँ में ज्यादा दम वही सच्चा कहेलाता है

फैसलेकी ऐसी घड़ियों मैं दूजा कच्चा रह जाता है

फिर तो जीत उन्हीकी है और मेरे मुह मैं जुबाँ नहीं

-अश्विन

© Copyrights Reserved Avadhoot Kulkarni.
If you want to send this poem to anyone, Kindly share it with a link to this blog http://mazikalpana.blogspot.com/ as well.

गोड पेच

2009-12-01T21:05:00.004+05:30

काहीतरी कळण्याआधीच बरंच काही घडून गेलं
शरीराच्या कोशातून मन फुलपाखरू बनून उडून गेलं

माहीत आहे मला ते एका फुलावर जाऊन बसलंय
पण ते फुल मात्र फुलपाखरावर, विनाकारण रुसलंय

फुलपाखराला फुलाला काहीतरी विचारायचंय
फुलालाही फुलपाखराला काहीतरी सांगायचंय

अश्यांवेळी नेमकं महत्त्व आलंय शब्दांना
नेमकं कस सांगावं तेच कळत नाही दोघांना

दोघांनाही माहीत आहे, बोलायचं आहे काय
दोघांनाही माहीत आहे, होणार आहे काय

तरीही एक गोड पेच दोघांनाही छळतो
विरहात जळतानाही गारवा भासवतो

-- अश्विन

© Copyrights Reserved Avadhoot Kulkarni

जर ही कविता कुणाला पाठवायची असेल तर कृपया सोबत ह्या ब्लॉगची लिंक http://mazikalpana.blogspot.com/ सुद्धा पाठवावी ही विनंती.

रात्र मंतरलेली

2009-11-26T21:18:00.002+05:30

अवकाश व्यापलेली, चांदणे अंथरलेली
आळवीत तुज आहे, ही रात्र मंतरलेली

थंडी झोंबते तरू देही, जणू फुलवीत शहारे
निजली अखंड सृष्टी पांघरून तारे
मग नेत्रद्वयी का, झोप ती रुचेना?
कल्पना सोबतीची, अन्य काही सुचेना
पाहून हाल माझे, मनात बावरलेली
आळवीत तुज आहे, ही रात्र मंतरलेली

धुके गोठले गुलाबी, उब साठवत आहे
मम मन मात्र वेडे, तुज आठवत आहे
कल्पून साथ तुझी, हौस ती फिटेना
डोळ्यात गोठलेले, शब्द ओठी फुटेना
सोबतीस माझ्या इथेच थांबलेली
आळवीत तुज आहे, ही रात्र मंतरलेली

पाहिला आपण होता, जो चंद्र हसलेला
आज का असा तो, दिसतो त्रस्त ग्रासलेला?
हरवला कुठे तो, रातराणीचा गंध?
गीतांच्या कुपी का, भासती सूर बद्ध?
तुजवीण मला जी उदास भासलेली
आळवीत तुज आहे, ही रात्र मंतरलेली

श्वानमुखीही आता एक आर्त हाक आहे
किरकिरीत किड्यांच्या, दुःखाची झाक आहे
छळते मना अतीव, स्वप्न रंगलेले
लावून चटक तुझी, क्षणात भंगलेले
बनून एक काटा सदैव बोचलेली
बोलवीत आहे, ही रात्र जागलेली

-- अश्विन

© Copyrights Reserved Avadhoot Kulkarni

जर ही कविता कुणाला पाठवायची असेल तर कृपया सोबत ह्या ब्लॉगची लिंक http://mazikalpana.blogspot.com/ सुद्धा पाठवावी ही विनंती.

तू नव्हतीस इथे अन

2009-11-25T20:50:00.001+05:30

काल रातराणीला फिकटच गंध होता
तू नव्हतीस इथे अन निस्तेज चंद्र होता

मी मोजले मनात क्षण स्तब्ध थांबलेले
क्षणभर सांगुन मजला, युगभर लांबलेले
मग आला थंड वारा, पण तोही मंद होता
तू नव्हतीस इथे अन निस्तेज चंद्र होता

जरी सांडले आभाळी, अस्ताव्यस्त तारे
तरी स्वागतास तुझ्या, भासती सज्ज सारे
ओल्या पापण्यांच्याखाली निर्झर अखंड होता
तू नव्हतीस इथे अन निस्तेज चंद्र होता

परत सांगते व्यथेला, प्रत्येक पर्ण वाळलेले
दिसते मलूल तरू वर, प्रत्येक पुष्प माळलेले
तुझे परतणे उशीरा, हा प्रकार निंद्य होता
तू नव्हतीस इथे अन निस्तेज चंद्र होता

नजरेत फक्त माझ्या, मिलनाची आस होती
तुझ्यासाठीच मांडलेली प्रेमाची रास होती
आठवात बुडूनी राहणे, हा एक छंद होता
तू नव्हतीस इथे अन निस्तेज चंद्र होता

-- अश्विन

© Copyrights Reserved Avadhoot Kulkarni.

जर ही कविता कुणाला पाठवायची असेल तर कृपया सोबत ह्या ब्लॉगची लिंक http://mazikalpana.blogspot.com/ सुद्धा पाठवावी ही विनंती.

पत्त्यांचा बंगला

2009-11-24T20:35:00.002+05:30

राजाच्या आधारावर राणी उभी राहिली, जोडी त्यांची जमली

अशाच जोड्या जमून घराची नीव उभी राहिली

मजल्या वरती चढले मजले, चढावा जसा मनोरा

राजा भोवती उभा राहिला, स्वप्नांचा डोलारा

बेसावध त्या क्षणी क्रूर ती, झुळूक वाऱ्याची आली

अर्ध्या डावामधूनी अचानक राजाला घेऊन गेली

विस्कटला, फिसकटला सगळा डाव जो होता रंगला

क्षणात एका उद्ध्वस्त झाला, पत्त्यांचा बंगला

-- अश्विन

© Copyrights Reserved Avadhoot Kulkarni

जर ही कविता कुणाला पाठवायची असेल तर कृपया सोबत ह्या ब्लॉगची लिंक http://mazikalpana.blogspot.com/ सुद्धा पाठवावी ही विनंती.

सोबत

2009-11-20T20:04:00.003+05:30

पहाटे पापण्यांच्या पर्णावरती दव होत साठलं

तेव्हा जवळ तू हवी होतीस अस मला वाटलं

जेव्हा सकाळी कोवळं ऊन होत पडलं

थोडं सांडलं जमिनीवर, थोडं ड़ोंगरामागे दडलं

जेव्हा तुझ्या आठवणींनी येऊन मला गाठलं

तेव्हा जवळ तू हावी होतीस अस मला वाटलं

भर दुपारी कामामध्ये लागत नव्हत मन

मन:पटले व्यापून होते तुझेच विचार गहन

तुझ्या चेहऱ्याने डोळ्यामध्ये घर जेव्हा थाटलं

तेव्हा जवळ तू हावी होतीस अस मला वाटलं

तुझी वाट पाहून जेव्हा थकला होता सूर्य

दमून-भागून पश्चिम क्षितिजाला, टेकला होता सूर्य

अचानक जेव्हा भावनांच आभाळ मनात दाटलं

तेव्हा जवळ तू हवी होतीस अस मला वाटलं

रात्र पडली निद्रेची मी करू लागलो विनवणी

दिवसभराच्या घटनांवरती चालू झाली सुनवणी

जेव्हा बुद्धीनं ओझं चुकांचं मनावरती टाकलं

तेव्हा त्याची बाजू सावरायला...

तू जवळ हवी होतीस अस वाटलं

-- अश्विन

© Copyrights Reserved Avadhoot Kulkarni

जर ही कविता कुणाला पाठवायची असेल तर कृपया सोबत ह्या ब्लॉगची लिंक http://mazikalpana.blogspot.com/ सुद्धा पाठवावी ही विनंती.

संवेदनेच्या पलिकडे

2009-11-19T21:01:00.004+05:30

आह! एक जीवघेणी वेदना

नखशिखान्त पसरली

चला, अजून एक झुळुक तरी सरली

संपेल आता ही धुरकटलेली पहाट

आणि सापडेल सूर्यालाही वाट

पसरून आपले किरणरूपी बाहू, पृथ्वी कवटाळायला

मिठीची उब द्यायला

मग दिवसाची चिंता नाही, भीक मागून मिळत बरंच काही

या साधू संतांच्या देशात,

रात्रीच्या कृष्ण-कृत्यांनंतर दिवसा दानधर्म करणारे बरेच आहेत,

आणि त्यावर जगणारेही

मग परत सूर्यास्तानंतर , तेच युद्ध;

जीवन पणाला लावून

तुटकी बंडी अन फाटक धोतर; जोडीला कुरतडलेला स्वेटर आणि कानटोपी

बरं झालं उंदरानं कुरतडली; म्हणून तेवढी तरी लाभली

नाही म्हणायला मढ्यावरची; चांगली शाल मात्र गावली

एवढीच दौलत, जमीन-जुमला; ना घर ना घाट

असाच स्टेशनच्या कोपऱ्यात

पडलो असीन घटका मोजत

आणि अशाच गोठवणाऱ्या झुळुका झेलत.

अरे हे काय? अजून धुकं नाही उतरलं? कोंबडं नाही आरवलं?

कदाचित त्यालाही गिळलं थंडीनं.

आज पर्यंत आजूबाजूचे दहा गेले; उकिरड्यावरच पडली होती मढे

आता दोन तीनच उरलेत

आ S आई SS बहुतेक आजचा दिवस नाही नशिबात!

उकिरड्यावर पडायची देहावर पाळी येणार

आणि आत्मा यम घेऊन जाणार

स्वर्ग कुठला आलाय नशिबात ? नरकात पण इतका गारठा असतो का ?

नसेल तर मग उचल लगेच!

हा S हा हा SS हे काय ?

पायांना विचित्र गुदगुल्या; थांबवा थांबवा

थांबल्या एकदाच्या, संवेदने पलीकडे

पाय होते का मला?

शरीर की लाकूड हालत का नाही?

पडले निर्जीव दगडासारखं;

बरं झालं!

आता येऊ दे हवा; पडू देत थंडी, मला ...

काय शब्द गोठले की विचार?

की पोचलोय या सगळ्याच्या पार?

बघा धुकं उतरलं; उठा सूर्याचं स्वागत करायला

पण पण मी हालत का नाही?

माझ्या भोवती का जमत आहेत सगळे?

काय म्हणतोय तो ? काल रेकॉर्ड ब्रेक थंडी होती

असेल मला काय? मी वाचलो ना!

अरे! मीच उठतो; कशाला उचलताय मला ?

ए खोटारड्या, काय बकतोस ? मरून अर्धा तास झालंय मला?

हे बघ, मी जिवंत आहे; पण माझं शरीर अस का?

निर्जीव दगडासारखं ? संवेदनेच्या पालीकडलं

काय होती शेवटची जाणीव ?

हो ती जीवघेणी झुळुक; बहुतेक .....

अर्ध्यातासापूर्वी!

-- अश्विन

© Copyrights Reserved Avadhoot Kulkarni
जर ही कविता कुणाला पाठवायची असेल तर कृपया सोबत ह्या ब्लॉगची लिंक http://mazikalpana.blogspot.com/ सुद्धा पाठवावी ही विनंती.

Do I miss you?

2009-11-18T11:19:00.003+05:30

Did you have to breath forcefully ever?

No, the lungs always do you the favor

Did you ever ask your heart to beat?

No, It always continues its feat.

Did you have to ask your brain for a thought?

No, It just wanders on the spot.

Did you have to force your eyes to watch?

No, They continue it until latched.

Did you ever denied your ears to hear?

Even putting cotton wont help, I fear.

Did you ever force your tongue to taste?

That would have been really really waste.

You cannot stop smelling, Even when you should

Neither when the smell is bad nor when its good.

Could you stop feeling touch? Is it warm or cold?

No, The skin will always conveys its feelings. even though not told.

So you can think I forgot you, If that really pleases you.

But its as unconscious as rest of above,

So I never miss to miss you.

-- अश्विन

© Copyrights Reserved Avadhoot Kulkarni.
If you want to send this poem to anyone, Kindly share it with a link to this blog http://mazikalpana.blogspot.com/ as well.

बदल

2009-11-17T20:29:00.004+05:30

आजच साचेबंद आयुष्य, उद्या वेगळंच होऊन जाईल

नवीन दिवस नवीन बदल, आणि सगळंच बदलून जाईल

बदलेल हवा, बदलेल पाणी, बदलतील पाखरांची गाणी

तोच मी, तेच मन, नवीन जगात हरवून जाईल

आला आला म्हणता म्हणता, हाही बदल सरून जाईल

काही सुटतील, काही उठतील

प्रश्न नवे, नवी समीकरणे जुळतील

समीकरणाच्या दोन्ही बाजू हळूहळू जुळून येतील

आला आला म्हणता म्हणता हाही बदल सरून जाईल

पुन्हा सांधेल घडी सबंध, अगदी व्यवस्थित साचेबंद

जणू अखंडित अशीच असावी, बदलाची कोणी खूण नसावी

आणि कधी मग असा अचानक

दैव फासा टाकून जाईल

नवीन दिवस, नवीन बदल

आणि आयुष्यच बदलून जाईल

-- अश्विन

© Copyrights Reserved Avadhoot Kulkarni
जर ही कविता कुणाला पाठवायची असेल तर कृपया सोबत ह्या ब्लॉगची लिंक http://mazikalpana.blogspot.com/ सुद्धा पाठवावी ही विनंती.

किल्ला

2009-11-14T16:30:00.003+05:30

( बालदिन विशेष )

किल्ला मजबूत किती असावा सूर्य देवाचा

किल्ल्या भोवती खणला खंदक अखिल ब्रह्मांडाचा

खंदकात त्या असंख्य बेटे दूरवर पसरती

अधे मधे बेटांवरचे दिवे हळूच चमकती

सूर्याच्या राज्यामध्ये गुरु हा प्रधान

शुक्रतारा हा सूर्याचा आवडता दरबान

येताना तो दार उघडतो, येऊन राजा आधी

गेल्यावरही तिथे थांबतो वागणूक त्याची साधी

शनी हा पुतण्या राजाचा, अतिशय कारस्थानी

त्याच्या त्रासाला वीटली जनता, म्हणवितो संकटांचा धनी

नेपच्तुन प्लूटो त्याच्याकडे, भालदार चोपदार

युरेनस नावाचा आहे तेथे त्याच्या साथीदार

बुध आहे या राजाचा विश्वासू सेवक

जवळ बसुनी राजाच्या, कानगोष्टी करतो बेशक

दरबारी या नक्की नाही, पृथ्वीचे या स्थान

तरी दरबारी टिकून आहे, अखंड तिचा मान

-- अश्विन

© Copyrights Reserved Avadhoot Kulkarni

जर ही कविता कुणाला पाठवायची असेल तर कृपया सोबत ह्या ब्लॉगची लिंक http://mazikalpana.blogspot.com/ सुद्धा पाठवावी ही विनंती.

इच्छा

2009-11-14T16:08:00.003+05:30

माझ्या वयाच्या बाराव्या वर्षी, नवं कवींच्या दालनांत, 1993 च्या अखिल भारतीय मराठी साहित्य संमेलनात ही कविता सादर करण्याची संधी मला मिळाली. खरं तर त्याच कविते पासून मी कवितांची लिखित प्रत संग्रही ठेवणे सुरू केले. आज बालदिनाच्या दिवशी ही कविता त्या आठवीतल्या कवीसाठी.

संपली परीक्षा आमुची

आता तयारी किल्ला करायची

अभ्यासाला देऊन सुट्टी

माती गोळा करायची

वह्या पुस्तके बांधुनी ठेवून

सुंदर जागा शोधायची

दगड विटा नीट रचुनी

रायगडची प्रतिमा करायची

रायगड किल्ला नाव देउनी

शिवबाची मूर्ती स्थापन करायची

शिवरायाच्या भोवतीने

मावळ्यांची फौज उभी करायची

चला मुलांनो सुट्टी लागली

तयारी किल्ला करायची

इच्छा पूर्ण करायची

-- अश्विन

जर ही कविता कुणाला पाठवायची असेल तर कृपया सोबत ह्या ब्लॉगची लिंक http://mazikalpana.blogspot.com/ सुद्धा पाठवावी ही विनंती.

गोजिरवाणी परी

2009-11-13T23:48:00.003+05:30

स्वर्गामधली नाजुक सुंदर सोनं-गोजिरी परी
नाचत खेळत हसत बागडत, आली माझ्या घरी

गोंडस गोऱ्या गालावरती, खुदखुदणारी खळी
भल्या पहाटे जशी फुटावी, गुलाबाला कळी

दुडुदुडू पावलांनी धावत, घरभर ती भिरभिरली
बोबड्या मंत्रांची जादू घरावर पसरली

जादू करूनी अवती भोवती, जिंकली सारी मने
तिच्याच धाग्यात गुंतून गेले पुरते आता जिणे

पळत येते, बाबा म्हणते, अंगाला बिलगते
क्षणापुढे या स्वर्ग सुखही मातीमोल भासते

रोज उमटतो शिक्का प्रेमळ, ओठांचा गालावरती
अधिकाराने हट्टही करते, रुसते बाबांवरती

रागही कसला, क्षणभंगुर तो, एक वेगळी अदा
अश्या असंख्य अदांवरती, मी बापुडा फिदा

आज तिच्या येण्याला वर्षे, दोन जाहली पुरी

ही भेट तुला वाढ-दिवसाची, माझी गोड-गोजिरी परी

-- अश्विन

© Copyrights Reserved Avadhoot Kulkarni
जर ही कविता कुणाला पाठवायची असेल तर कृपया सोबत ह्या ब्लॉगची लिंक http://mazikalpana.blogspot.com/ सुद्धा पाठवावी ही विनंती.

अभिलाषा

2009-11-11T21:56:00.003+05:30

भारावलेले क्षण मंतरलेला श्वास

प्रत्येक श्वासागणिक एक तुझाच ध्यास

प्रसन्न मोकळ्या वातावरणात दरवळणारा गंध

कसा जडला कोणास ठाऊक, तुझ्या सहवासाचा छंद

रातराणीचा सुगंध घेऊन, कोमल हलका वारा

पापण्यांवर तव आठवणीचा कड़क जागता पहारा

एकांताचा नाद लागला, जवळ असुनी मित्र

सदैव डोळ्यापुढे तरळते, एक तुझेच चित्र

कोकीळेचा सूर लागला, वसंत ओसंडला

दैवाने हां असा मनाशी खेळ कसा मांडला?

धीर धरावा धीर सुटावा

एका दृष्टीपायी, धीर आटावा

मी तुझा तर तूही माझी

हा विश्वास मला कसा पटावा?

हिरवी हिरवी शेत, हिरवा सार रान

आकांक्षांना फुटली पालवी, एक आशेच पान

हिरवा ओला श्रावण, धुरकटलेल्या दिशा

माझ्या वेड्या मनाची, एक तूच अभिलाषा

-- अश्विन

अंतिम इच्छा

2009-11-11T21:36:00.003+05:30

मनू झाला युगनिर्माता

शेवट मी का ठरू नये?

जर क्षणभंगुर असेल सृष्टी

अंती मी का उरू नये?

श्वास अडकला, प्रलय पसरला, मृत्यू माजला चोहींकडे

क्षणानंतर नसे भविष्य याच क्षणी इतिहास घडे

कित्येक गेले प्रिय सोबती, हृदयासही पडले तडे

शॉकही आता जुना जाहला, माझ्यावरही जीव न जडे

वायू विषारी व्यापुनी कण कण, एक श्वास अन मृत्यू तिथे

श्वास न घेण्या मुभा नसे ती, वायू अभावी मृत्यू तिथे

याच क्षणाला मारतील सगळे, मरेन मी ही याच क्षणी

अंतिम जीव मीच असावा, अंतिम इच्छा हीच मनी

एक श्वास मज उधार द्यावा, संपल्या नंतर शुद्ध हवा

अंतिम ठरण्या अंतिम संधी, अंतिम इच्छा पूर्ण करा

-- अश्विन

प्रतिक्षा

2009-11-09T20:41:00.002+05:30

मी जन्मले तेव्हाच

आमचं नात जुळलं होत

मी जगत होते फक्त त्याच्यासाठी

झुरत होते त्याच्या बाहूत विसावण्यासाठी

कारण मला माहीत होत

तो नक्की येणार होता

हात धरून माझा मला दूर नेण्यासाठी

त्याची वाट बघताना,

मी त्याला विसरायला लागले

जीवनाच्या धाग्यात अशी गुरफटायला लागले

त्याच्या आठवणींना मी घाबरायला लागले

आता त्याच्यापासून लांब धावायला लागले

पण जेव्हा तो आला,मला कवटाळण्यासाठी

वाटले द्यावा नकार त्याला,त्याच्या बरोबर जाण्यासाठी

पण त्याचा काही एक उपयोग नव्हता

कारण मनुष्य जन्मतोच मरण्यासाठी...

-- अश्विन

निवडुंग

2009-11-09T20:25:00.002+05:30

निवडुंगाच्या वनातील एकासम माझी स्थिती

सहन सहज काटे करतो, मग फुलांची का भीती?

न अनुभवले प्रेम कुणाचे

फक्त पाहिले खूर गुरांचे

सतत निंदा ऐकून घेणे हीच माझी गती

तरीही मग स्तुतीची का भीती?

माळरानी भूत दडले,

कुह्राडीभोवती भविष्य घुटमळले

सदैव देण्या तयार आहे प्राणाची आहुती

तरीही मज जीवनाची का भीती?

कुठे वाकुडा, कुठे तिकुडा

कधी बाकही असे लाकुडा

कुरूपताही करू न शकली काहीच मजला क्षती

तरीही मज सौंदर्याची का भीती?

आकाशाची हाव न धरली

बहराचीही इच्छा नुरली

मन:पटले आता माझी सदैव असती रीती

तरीही मज स्वप्नांची का भीती?

कड़क उन्हाळा असा सोसला

जलबिंदूसही जीव आसुसला

सहन तेजोभास्कर केला आकाशाच्या छती

तरीही मज छायेची का भीती?

या सर्वांची गोष्टच न्यारी

नाजुकतेचा गजरा शिरी

सुख हवे अन दु:ख नको ही होऊन जाईल नीती

म्हणून मज सुखाची हो भीती!

-- अश्विन

तोच चंद्रमा नभात

2009-11-06T09:00:00.003+05:30

लहान मुलांना चंद्र दिसतो, लिंबोणीमागे लपत
चाँदण्यांच्या रथात बसून, आकाशात फिरताना

किशोरांना चंद्र दिसतो, आकाशात खेळताना

चाँदण्यांच्या मैत्रीत राहून, आपल्यातच रमताना

युवकांना तोच भासतो, वाट प्रियेची बघताना

जवळच असुनी शुक्र चाँदणी, तिच्या शिवाय झुरताना

गृहस्थांना तोच वाटतो, दू:खातही शांत राहताना

अंधाराने घेरूनसुद्धा, अस्तित्वासाठी लढताना

वृद्धांना तोच दिसतो, म्हातारपणामुळे थकताना

सोडुनी आपली चिंता, अवघ्या विश्वाची काळजी करताना

शास्त्रज्ञान्चे म्हणणे चंद्र, मातीचा गोळा बघताना

नियम पाळतो सृष्टीचे, पृथ्वीभोवती फिरताना

बघा मनाची किती प्रतिभा, करते मातीला साकार

मनामनाला चंद्रात होतो, त्याच्या अवस्थेचा साक्षात्कार

-- अश्विन

स्वागत

2009-11-05T08:22:00.002+05:30

तू जेव्हा माझ्यावर चिडल्या सारखं केलं

अस वाटलं फुलानं मिरची होण्याच नाटक केलं

किती झाले लाल लाल फुगवलेले गोबरे गाल

नजर थोडी तिरकी खाली आठ्यांनी भरले कपाळ

नजर होती आग ओकत,

शून्यामध्ये एकटक रोखत

मी ही थोडा भांभावालो

मनामध्ये घाबरलो

समजूत तुझी घालण्यासाठी उचलली तुझी हनुवटी

एका नजरेची आस मागत

तर पाहिलं तुझं स्मितहास्य

करत होत माझं स्वागत

-- अश्विन

जर ही कविता कुणाला पाठवायची असेल तर कृपया सोबत ह्या ब्लॉगची लिंक http://mazikalpana.blogspot.com/ सुद्धा पाठवावी ही विनंती.

निसर्ग

2009-11-03T21:45:00.006+05:30

रणरणत्या उन्हात भाजत होत रान

अंतिम घटका मोजत होत वाळलेलं पान

त्या उन्हाच्या झळा घेऊन धावत होता वारा

त्या झळांनी उकडत होता आसमंत सारा

उष्णतेने तडकूनी भूमी, पडल्या होत्या भेगा

भासत होत्या हातावरल्या दुर्दैवी नशीब रेघा

तहानेने होऊनी व्याकुळ तळमळत होती मुले

नरक यातना भोगीत, तडफडत होती गुरे

दुःख: पाहूनी धरणीवरचे आकाश काळवंडले

आज नभाचे अश्रूखाली वसुधेवर सांडले

धुरकटलेल्या दिशा फिसकटलेले रंग

गडगड गडगड वाजू लागले मेघमृदुंग

तप्त जीवांना करुनी थंड पसरला मृद्गंध

कोकिळेच्या कंठातूनी स्रवू लागे आनंद

वसंताने केली जादू हिरवे झाले रान

नैराश्याच्या भावनेत उदेले चैतन्याचे उधाण

फुले फुलली मने जुळली

आज धरेची काळी खुलली

पक्षी गगनी फिरू लागले

घरटे कलकल करू लागले

क्षितिजाच्या भिजल्या कडांवर

इंद्रधनूची नक्षी अंबरावर

डोंगरावरती हिरव्या कुरणावर

पाडसपदाना कसला आवर

या भूमीवर करुनी जादू

कधी बनवे नरक, तर कधी स्वर्ग

धन्य निसर्ग ! धन्य निसर्ग ! धन्य निसर्ग !

-- अश्विन

आई तेंव्हा कळते

2009-11-01T13:57:00.004+05:30

मुगूटराव काकडे महाविद्यालय बारामती येथे राष्ट्रीय सेवा योजनेच्या अंतर्गत राज्यस्तरीय महाविद्यालयीन विद्यार्थ्यांचा काव्यवाचन स्पर्धा २००१, प्रथम क्रमांक विजेती कविता

आरशामध्ये आपुल्या जागी

दिसतो एक अनाथ अभागी

जेव्हा भासतो सुखी अचानक

देवळापुढचा तो महारोगी

या आपुल्या अवस्थेवर जेव्हा मन हुळहुळते

आई तेव्हा कळते

हृदयावरती घाव उमटतो

तोल मनाचा तेव्हा सुटतो

जीवनाच्या सर्व आशांचा

गाव जेव्हा समक्ष जळतो

एक चांदणी मीणमीणनारी, स्वप्नांना जागवते

आई तेव्हा कळते

क्षणात जेव्हा वादळ वारे,

उध्वस्त करती जीवन सारे

तेव्हा मात्र नेत्रकवाडी

मर्दपणाचे कड़क पहारे

कोंडलेल्या भावनांना कुणी मग नयनाची दिशा देते

आई तेव्हा कळते

जीवनगीत गाण्यासाठी

शब्द मात्र अड़खळती ओठी

तेव्हा भासते अनुपम माया

उभी आहे अपुल्यापाठी

आठवणीत मग नयनामध्ये पाणी जेव्हा तरळते

आई तेव्हा कळते

सूर्य तापतो डोक्यावरती

पाय जाळते रेती

जीवनाच्या वळणावरती

निखळूनी पड़ती नाती

तरीही केसामधूनी कोणी मायेचा हात फिरवते

आई तेव्हा कळते

थंडीत बोचऱ्या दुःखाच्या मग

पुरत नाही श्वासांची धग

राहते बुद्धी संकोचुनी

मुक्तपणाचा येतो उबग

अशाच वेळी अंग पांघरत एक चादर येऊन पडते

आई तेव्हा कळते

सूर्य विझतो, चंद्र हरवतो

निराशेत आपण चाचपडतो

मधुर स्वप्नाचा शीशमहलही

भग्न होऊन मातीस मिळतो

बोट धरूनी कोणी तेव्हा चालायास शिकवते

आई तेव्हा कळते

आई म्हणजे नसते व्यक्ती

असतो एक स्वभाव

वात्सल्याचा असते सागर

स्वार्थाचा जेथे अभाव

पदराखाली लपण्यासाठी जेव्हा मन आसुसते

आई तेव्हा कळते

-- अश्विन

माझी कल्पना

2009-11-01T12:53:00.006+05:30

प्रत्येकाच स्वप्न असत, एका परीचं, स्वप्न सुंदरीच. असच एक माझं स्वप्न. माझी कल्पना.

कल्पनेच्या कल्पनेने काया माझी कापली

कल्पनेच्या कल्पनेने कानशिले तापली

कल्पनाही अल्प जेथे, वर्णिता लावण्य जे

मंजिरीचे पावित्र्य, श्रावणाचे नावीन्य ते

जिची प्रेमकाव्ये मी हृदयी कोरिली

त्या कल्पनेच्या कल्पनेने काया माझी कापली

तृणपर्णासम आहे अंगी जिच्या नम्रता

धावलासही लाजवील अशी चरित्र शुभ्रता
जिची स्वप्नचित्रे माझ्या नेत्रांनी रेखाटली

त्या कल्पनेच्या कल्पनेने काया माझी कापली

संथ हालचालींनी तिच्या जगविले कामनांना

नेत्र कटाक्षाने मात्र बांध दिला भावनांना

जिच्या केवळ एशाऱ्याने मनातील वादळे ही थांबली

त्या कल्पनेच्या कल्पनेने काया माझी कापली

अर्थ सांगू काय आहे कल्पना संबोधनाचा

तोच एक सूर आहे हृदयाच्या आंदोलनाचा

आठवांनी जिच्या माझी दिवसरात्र व्यापिली

त्या कल्पनेच्या कल्पनेने काया माझी कापली

चालीत जिच्या लय आहे, बोलण्यात सूर आहे

जिच्या मंद स्मितात संजीवनी अंकुर आहे

जिची स्तुती कवने माझ्या मुखाने गायिली

त्या कल्पनेच्या कल्पनेने काया माझी कापली

हिमगौरी वर्ण जिचा, गाली आरक्त लाली

भुवयांच्या मधूनी झाला सूर्योदय जिच्या भाळी

मुक्त केशसंभारी, काळी रेशीम जाळी

सदैव उमललेली ओठांची गुलाबकळी

ईश्वराने जीवनगांठ माझी जिच्यासंगे सांधली

त्या कल्पनेच्या कल्पनेने काया माझी कापली

-- अश्विन